Erik Brons

Ik word een held!

( Fietsen | Lid van team: THHD team (Toon Hermans Huis Drenthe Team) )

Afgelopen jaar heeft eens te meer voor mij bewezen dat kanker een onvoorspelbare ziekte is waarbij onderzoek, zowel naar oplossingen als naar diagnoses noodzakelijk is. Met 6 geconstateerde zieken in mijn omgeving binnen een jaar was dat voor mij een behoorlijke schok. Van deze 6 hebben er 2 de ziekte helaas niet overleefd. 

Op het moment van constateren was er voor hen beiden geen zicht op genezing meer. Vooral dat een vriend van mij de diagnose kreeg, was een grote schok. Het doet mij beseffen dat er zo veel mogelijk aan onderzoek gedaan moet worden om de ziekte tijdig te kunnen opsporen zodat deze ziekte in de toekomst voor nog meer mensen geen dodelijke ziekte wordt.

Ik ga de Mont Ventoux beklimmen als onderdeel van het team van Toon Hermans Huis Drenthe (THHD). Het THHD is een ontmoetingsplek voor mensen die te maken met kanker. Naast onderzoek naar kanker vind ik het ook belangrijk dat deze ontmoetingsplekken er zijn om ook de omgeving van een zieke te ondersteunen door middel van diverse activiteiten.

 

Activiteit: Fietsen
03/09/2022
00:42

Bram

Bekijk alle

€ 250 opgehaald

€ 500 opgehaald

€ 1.000 opgehaald

Eerste donatie ontvangen

10 donaties ontvangen

25 donaties ontvangen

50 donaties ontvangen

Een blogbericht geplaatst

Toon meer
  Bekijk alle
02/09/2022 | 22:20

06 D-day

Vanochtend ben ik met Remco om 7 uur vanuit ons appartement vertrokken voor de start om 8 uur. Gelukkig was het licht. Op een lekker tempo zijn we naar Sault gefietst. Daar aangekomen hebben we ons bij de overige teamleden gevoegd. Ook de wandelaars van gisteren waren hierbij aanwezig. Na een openingswoord speelde het duo Calm after the storm van de Common Linnets omdat het na de storm van behandelingen ineens zo stil kan zijn. Dat nummer is nu dus voor eeuwig gejynxd.  Na een indrukwekkende minuut stilte werden we "losgelaten" in groepjes. Wij zijn ergens middenin gestart. Dat betekende dat ik de eerste kilometers regelmatig mensen heb ingehaald die voor mij gestart waren. Ondertussen zoeken naar een ritme dat een lekker tempo was maar niet te snel zodat ik mezelf zou opblazen en te weinig over zou hebben voor het laatste deel. De eerste 10 kilometer heb ik met ene Chris uit Heerde opgefietst. Alhoewel we eerst nog konden praten merkte ik dat dat praten bij mij moeilijker ging. Ik heb hem toen laten gaan en ben op mijn eigen tempo doorgefietst. Na enige tijd alleen gefietst te hebben, heb ik nog een tijdje met een dame gefietst die het wat moeilijk had. Toen zij haar ritme weer vond, heb ik haar laten. Of ben ik toen gelost? 🤔 Ik kon nog steeds een goed tempo houden. Mijn subdoel was onder de 2 uur finishen. Om dat te bereiken had ik bedacht dat ik binnen 1:15uur bij Chalet Reynard (20 kilometer) moest zijn. Het laatste stuk voor Chalet was redelijk vlak. Dat is het moment om te eten en te drinken. Ik kon mijn reep niet goed wegkrijgen. Toen heb ik er maar 2 gelletjes ingeknald. Alles gebruiken wat er is en niks aan het toeval overlaten. Ook het drinken ging volgens schema. Letterlijk. Ik had namelijk in mijn fietscomputer een automatische waarschuwing gezet om mij er aan te herinneren om de 10 minuten te drinken. Dat werkte dus goed. Bij Chalet 1 bidon leeg. Net op tijd om de bidons om te wisselen voordat de strijd echt begint. Ik heb het Chalet bereikt in 1:13 uur. Ik zat dus binnen mijn schema. Wanneer dat niet het geval was geweest had ik mezelf opgelegd om niet als een gek aan het laatste stuk te beginnen maar "gewoon" de tocht af te maken. Na Chalet is het stijgingspercentage niet meer onder de 6%. In het begin kon ik een redelijk tempo houden. Dat was bemoedigend. Maar de zwaarte begin ik wel te merken. Het tempo loopt terug. Niet schrikbarend, maar toch. Het lastige van de beklimming naar Mont Ventoux is dat je de top al ver ong. 5km van toren ziet liggen. Echter, iedere keer maak je weer een bocht om een bergkam waardoor je bedrogen wordt. Nu wordt het zwaar. Mijn blijven gelukkig wel malen. Ik klim inmiddels op mijn kleinste verzet. Ik controleer nog een keer of dat daadwerkelijk zo is. Toch echt. Jammer. Dan moeten we het hier mee doen. Het begint een beetje te sputteren. Het zal toch niet zo zijn dat ik hier nu doorweekt de top moet gaan halen? Gelukkig blijft het bij kort sputteren. Ik blijf klimmen. Fietsend over de witte onderbroken streep aan de kant van de weg. Mijn blik op de weg gericht. Een streep, weer een streep en nog streep. Streep voor streep komt de finish dichterbij.  Ik houd ondertussen ook mijn fietscomputer in de gaten. In het eerste deel van beklimming heb ik nog op mijn cadans gelet. Hoog in de 70 of 80 wilde ik halen. Nu let ik op de verstreken tijd, het stijgingspercentage maar vooral op de gereden kilometers. De totale afstand is 26 kilometer. Nog 4, nog 3, 2,5. Continu aftellen. Meer en meer wordt ik mij ervan bewust dat ik dit binnen  2 uur ga halen. Op 2 kilometer onder de top is er nog een verzorgingspost. Ik voel best wel pijn in mijn benen .Zal ik stoppen? Nee, ik fiets door. In één streep naar de top. Opgeven is geen optie. Oh nee dat is een andere actie. 😊 De laatste bochten. Trap, trap, trap. Ik houd mezelf voor dat met iedere trap de finish dichterbij komt. Het tempo is inmiddels behoorlijk teruggevallen. Maar ik blijf over de witte onderbroken streep fietsen. Niet te veel naar boven kijken. Dat is demotiverend. Het een na laatste stuk lijken we zelfs wind mee te hebben. Niet dat het veel helpt en dat ik sneller door fiets maar het is in ieder geval beter dan wind tegen. De een na laatste bocht. Nu komt die verrekte wind ineens van opzij. Die moet veel harder worden. Ik zie de geparkeerde auto's staan. Daar moet ik heen. Ik blijf malen. Trap, trap, trap. Bij de auto's. Daar is de rotonde en de trap naar boven. Nog even rechtdoor en dan de laatste bocht door.  Ik ben kapot. De bocht neem ik buitenom. Binnendoor ga ik echt niet redden. Dat is veel te steil. Links aanhouden. Daar ligt de finish. Het asfalt houdt op, het beton begint. De laatste meters. Doortrappen, doortrappen tot de finish.  Ik ben er. 1:52:32 uur Kapot stap ik van de fiets en val over mijn stuur. Dit was het. Meer zat er ook niet in. Ik begin zwaar te ademen en het lijkt of ik begin te hyperventileren. Ik krijg mijn medaille uitgereikt. Ik strompel door en zie een dranghek waar ik mijn dranghek (fiets) tegenaan zet. Ik moet zitten. Uitgeput ga ik zitten en probeer mijn ademhaling op orde te krijgen. Dat lukt gelukkig vrij vlot. Binnen een paar minuten is ook Remco binnen. Knap van hem. Hij heeft minder gefietst maar toch zijn tijd van vorig verbeterd. Daarna is het tijd voor de gebruikelijke foto voor het bord op de Mont Ventoux. Met de teamleden die al binnen zijn maar ook met z'n tweeën. Gelukkig komt vlot daarna onze droge kleding. Achter een busje, uit de wind trekken we een droog thermoshirt en fietsshirt aan. Met arm- en beenstukken en een windvest zijn we klaar voor de afdaling. Ondertussen hebben we onszelf ook tegoed gedaan aan wat eten en drinken om bij te komen. Wanneer we naar beneden gaan is ons hele team op Ben na binnen. We horen niet zulke positieve geluiden over hem. 3 kilometer o der de top komen we hem lopend tegen. We stoppen om te controleren of hij nog voldoende eten en drinken heeft. Dat heeft hij waarna wij verder rustig (moeders en vriendinnen kunnen doorlezen 😉 zie eerdere blog) afdalen. Op sommige plekken is de weg nat/vochtig. Hier heeft het dus nog even geregend. Tijdens de afdaling krijgen we berichten dat Ben nog met strijd bezig is  Wanneer bij het appartement aankomen, komt het bericht dat Ben fietsend gefinisht is. Mooi, iedereen van ons team die aan de tocht begonnen is, is dus ook gefinisht. Een knappe prestatie. Het is toch nog lekker weer dus we besluiten nog even een duik in het zwembad te nemen. Dan zijn die zwembroeken tenminste niet voor niets meegenomen. Blijkbaar dacht de zon daar anders over. Zodra wij in onze zwembroeken naar buiten stapten, verdween de zon achter wolken. Blijkbaar kon de zon het zicht op deze fitte Benny's niet aan. 🙈 Wat op 31 oktober vorig jaar begon met een afspraak is dus nu geëindigd in een mooie tocht, een belevenis, een herinnering. Met deze tocht heb ik, dankzij nog een aantal donaties in de laatste dag iets meer dan €1.500 opgehaald voor het KWF en het Toon Hermans Huis Drenthe. Ik wil iedereen die dat heeft gedaan heel hartelijk bedanken. Ik vind dat echt geweldig. Ook een dank aan de organisatie vanuit het Toon Hermans Huis Drenthe. Zij hebben met de trainingen en bijeenkomsten een groepsgevoel weten te creëren waardoor dit hele fijne dagen waren. Verder natuurlijk dank aan mijn gezin die mij hierheen hebben laten gaan en mij de gelegenheid hebben gegeven om hiervoor te trainen. Tenslotte een dank aan mijn Brother from another mother, Remco. Onwijs fijn om dit samen met jou te hebben mogen doen, beleven en herinnering te kunnen maken. Zoals altijd was het uitermate gezellig. (Ik moet natuurlijk ook zeggen omdat we morgen nog een hele dag met elkaar in de auto moeten zitten 😜). Hiermee eindigt deze laatste blog. De titel van mijn pagina suggereert dat ik mij nu een held voel. Dat is geenszins het geval. Dit is de standaard tekst. Ik had echter geen inspiratie voor een andere titel. Ik hoop jullie een inkijk gegeven te hebben in deze mooie week. Een week die voor mij een mooie herinnering blijft. Daar gaat het volgens mij om in het leven: Leuke dingen doen, mooie herinneringen maken. Herinneringen maken wanneer de kans zich voordoet. Je weet namelijk niet of het je enige kans is. Het afgelopen jaar heeft dat voor mij bewezen. Tot een volgende keer. Groet, Erik