Yvonne Wulms

Help Vonnie naar de top

( Wandelen | Lid van team: Toons Toppers Weert )

In 2020 kreeg ik te horen dat ik een zeldzame en agressieve vorm van darmkanker heb. Er volgden operaties en chemokuren, de toekomst zag er voor mij maar zeker ook van mijn gezin van het ene op het andere moment onzeker uit. In april 2021 volgde het slechte nieuws dat ik ongeneeslijk ziek ben. Wederom volgden er chemokuren, maar mijn lichaam kon de kuren niet meer aan. Ik had ergens op Facebook een artikel gelezen over een nieuw soort bestralingen (MRIdian) nog in de trial fase maar al wel effectief bewezen. Gelukkig kwam ik in aanmerking en er volgden 5 intensieve bestralingen. Op 4 februari van dit jaar kreeg ik het eerste goede nieuws in 2 jaar dat deze vorm van bestralen zijn werk had gedaan, de uitzaaiingen in mijn lymfeklieren waren helemaal weg! Ik kreeg weer een stukje vrijheid terug, een half jaar geen behandelingen. Zonder onderzoek naar kanker behandelingen was dit niet mogelijk geweest en had ik deze bonustijd nu niet gehad. Mijn leven kan ik nu weer richten op leven ipv overleven.  Daarom is het zo belangrijk dat er geld opgehaald wordt, de onderzoeken naar behandelingen kosten enorm veel geld en er zijn enorm veel wetenschappers betrokken, zij zijn afhankelijk van geld dat door de samenleving wordt gedoneerd. Elk mens komt in zijn /haar leven een keer in aanraking met kanker, zij het zelf of door een geliefde, het is een ziekte die ons allemaal kan overkomen. Wat zou het fijn zijn als in de toekomst kanker de wereld uit zou zijn of in ieder geval in eerste instantie het als een soort tussenstap een chronisch iets zou kunnen worden. Mijn toekomst blijft erg onzeker en wat het leven voor mij over een half jaar als ik de volgende PETscan krijg in petto heeft weet ik niet, deze ervaring neemt niemand me meer af. Ik weiger om thuis op de bank af te wachten tot het zover is, ik wil mijn bonustijd gebruiken om een voetstap op deze aarde achter te laten door sponsorgeld op te halen voor onderzoek maar ook om te laten zien dat het leven niet ophoudt bij de diagnose kanker. Het leven is er om geleefd te worden.  Als ik op 1 september samen met mijn dochter Nina en vriendin Monique de berg oploop neem ik al die mensen met me mee die ook met deze ziekte te maken hebben gekregen, mijn zus Vivian, mijn vriendin Monique, vrienden en vriendinnen, bekenden, hun namen schrijf ik op de Nederlandse vlag en samen gaan ze met me mee in mijn gedachten en hart de Mont ventoux op.

Activiteit: Wandelen
0 m
van mijn doel 26 km
01/04/2022
22:01

Luuk

Bekijk alle

€ 250 opgehaald

€ 500 opgehaald

€ 1.000 opgehaald

Eerste donatie ontvangen

10 donaties ontvangen

25 donaties ontvangen

50 donaties ontvangen

Een blogbericht geplaatst

Toon meer
  Bekijk alle
16/04/2022 | 9:44

Lopen, lopen en nog eens lopen!

Het trainen voor de Mont Ventoux is inmiddels in volle gang. Een nieuw paar wandelschoenen, een rugzak, en regenkleding is aangeschaft. Het trainingsschema om überhaupt 26 kilometer te kunnen lopen ligt klaar. We zijn tijdens de voorlichtingsavonden goed voorbereid door het begeleidingsteam van de Toons Toppers. Kortom het grote avontuur is begonnen! Hoe bijzonder is het om met een groep mensen waarvan je de meesten niet kent maar die allemaal met hun eigen verhaal deelnemen aan dit avontuur?! We willen allemaal maar een ding en dat is die berg op fietsen of wandelen met de ziekte kanker in ons achterhoofd. De een is zelf getroffen door kanker, genezen danwel ziek, de ander een gezinslid die hun partner, vader of moeder steunen, maar ook nabestaanden van mensen overleden aan kanker. Een gemêleerde groep mensen maar wel ieder met zijn/haar eigen verhaal. Ik ben ongelofelijk dankbaar om dit avontuur samen met mijn oudste dochter Nina, mijn zus Vivian (melanoomkanker) en mijn vriendin Monique (borstkanker) aan te gaan. Wij steunen elkaar in het dagelijkse leven ook door dik en dun, hoe mooi is het dan om dat nu ook te mogen doen. Waar Nina voor mij meeloopt als steun van een kind aan haar moeder loopt Vief mee omdat toen ik kanker kreeg haar eigen verhaal ook weer naar boven kwam en dit veel met haar deed. Monique wil met deze reis haar ziekteperiode afsluiten door die berg te beklimmen. Zo hebben wij in ons kleine groepje dus ook allemaal ons eigen verhaal. De ziekte kanker is een ziekte die ons vroeg of laat allemaal wel eens treft in het leven, zelf ziek worden of een dierbare, vriend of collega. Het is heftig als het op je pad komt, het is een allesverterende sluipmoordenaar die er geen rekening mee houdt dat je nog midden in het leven staat, jong bent en nog kleine kinderen hebt die je graag op ziet groeien. Het kan iedereen treffen, jong en oud. Mijn zusje was pas 35 met twee kleine meisjes die haar hard nodig hadden. Dit is inmiddels bijna 12 jaar geleden maar wat ben ik toen boos geweest dat het haar moest treffen. Monique werd ongeveer tegelijkertijd met mij ziek, 49 jaar en borstkanker, hoe dan? Ik heb gehuild van boosheid dat dit haar moest overkomen en toen was ik zelf aan de beurt, 49 jaar en uitgezaaide darmkanker en was ik niet boos. Wel bang, ontzettend bang want dit zet alles op zijn kop, mijn leven dat van mijn man en kinderen maar ook van ouders, vrienden, collega's. Het leven wordt in een split second onzeker, je stapt in een achtbaan waarvan je niet weet hoe je eruit komt. Je leven wordt overgenomen door de ziekte en de behandelingen die daaraan vast hangen want wat je wil is beter worden. Dik 2 jaar ben ik geleefd, heb ik me over moeten geven aan twee operaties, twee keer een serie chemokuren en als laatste 5 intensieve bestralingen om de uitzaaiingen de kop in te drukken. Mijn lijf heeft hierdoor behoorlijk wat schade opgelopen en niets is daardoor meer vanzelfsprekend. Maar ik ben er nog! Als ik iets geleerd heb van de afgelopen jaren is dat het leven ondanks de kanker mooi is. Leven zit hem in kleine dingen en die je (noodgedwongen) leert zien als deze ziekte op je pad komt. Er is leven mogelijk naast het hebben van kanker, misschien heel anders maar het is zeker mogelijk. Ik heb als het goed is nu een periode tot half september dat er geen behandelingen volgen, hopelijk duurt die periode nog heeeeeeel veel langer maar zover durf ik niet vooruit te kijken. In deze periode wil ik dingen gaan doen waarvan ik dacht "dat doen wel wel als we later groot zijn, als we met pensioen gaan".  In juni gaan Johan en ik 3 weken door Noorwegen trekken, we gaan het land van mijn kindertijd doorkruisen en herinneringen maken. Samen met zijn tweeën. Ik moet nog parachute gaan springen en als kers op de taart mag ik met de Toons toppers mee naar zuid Frankrijk voor een 'wandeltochtje' de Mont Ventoux op. Man wat een prachtige tijd ga ik tegemoet! Maar voor dat laatste zal getraind moeten worden en dus wordt het lopen, lopen en nog eens lopen! Tot de volgende!