❤ Team Fokje ❤

Samen naar de top!

 

"Mam, kunnen we niet een keer voor Fokje 'die berg' op of zo, voor het goede doel, is dat niet wat om dat met elkaar te doen?", zei mijn zoon Malik een keer tijdens het ziekbed van Fokje, toen we net wisten dat ze niet meer beter zou worden. Als Manon, mijn nichtje, ook een keer laat vallen dat ze dat graag die berg een keer wil bedwingen voor het goede doel dan begint er binnnen in wel iets te borrelen. Hoe mooi zou het zijn om dat met je naaste familie te doen?

Zullen we dan samen? Zullen we dan met elkaar? Voor haar? Jaaa... denk ik al voorzichtig.

Maar... is het dan niet zwaar? Is het dan niet ver weg? Kunnen de kinderen wel vrij van school? Kan ik wel vrij van mijn school? Wie gaan er mee? Wil iedereen wel mee? Kan ik het nog wel? Zoveel vragen en onzekerheden.

Daar waar een wil is is een weg. Met het doel in mijn hart en hoofd, vrij geregeld en meteen Manon en Marissa een berichtje gedaan. We kunnen! meteen enthousiaste reacties. En na een avondje brainstormen, vragen beantwoorden,  was daar dan ons team, Team Fokje!  JAAAA, WE GAAN!

Ik ben trots dat ik de captain mag zijn van dit team. Samen komen we boven, samen naar de top!

                                    

 

27/05/2022
14:32

Anoniem

Bekijk alle
  Bekijk alle
27/03/2022 | 18:02

It giet oan!

Vandaag hebben we  de eerste kilometers met team Fokje gemaakt. Een min of meer spontane actie, want eigenlijk zouden we de laatste spinningles binnen doen vandaag. Maar wegens corona ging dat niet door. Dus kwam het plan, we stappen gewoon op onze fietsen en gaan een ritje buiten maken. Maar dat ging niet helemaal zonder slag of stoot... Ik neem jullie even mee.  Vrijdagmiddag, telefoontje van mijn vader. "Alice, wat fijn dat je meteen opneemt. Slecht nieuws, zondag geen spinningles. Maar ik heb al bedacht, laten we dan buiten gaan fietsen." Alsdus mijn vader, terwijl ik stond te wachten met mijn electrische fiets, voor de pont in Genemuiden. Wil jij als teamcaptain dat communiceren? Tuurlijk, ga ik doen. We kregen het nog even over de route, Mijn vader: "Ik dacht aan een rondje Blokzijl. Dat is zo'n 50/60 km, max., ik verzin wel een leuke route. Komt goed." Oeh best ver, schiet er al even door mij hoofd.  Ik stuur een berichtje in de groepsapp...ik citeer:  Zondag is er door corona bij de instructeurs helaas geen spinningles, maar gaan we lekker een rondje buiten fietsen met elkaar. Vertrek 10u in Koekange. Na het rondje hebben we overleg over de te organiseren spinningmarathon. Het is denk ik mooi als we allemaal in jumbotenue fietsen.  De eerste reactie: Oke, hoeveel km ongeveer? Antwoord: max. 50/60 km. En dan hoor ik ze haast denken: 50 kilometer? Wat ver! Kan ik dat wel? Hou ik het wel vol? Ik heb nog maar 3x op een fiets gezeten en niet verder dan 20 km? En nu 50 of 60km, hoe dan? Mijn lijf? Mijn nek? Mijn kont! En ook vragen als: Hoe fiets je in een team? Kan ik dat wel? Gaan ze niet te hard? Gaan we niet te ver? Ik heb een mountainbike, kan ik dan wel mee? Zijn we niet te lang onderweg?  Er neigen een aantal af te haken voor deze rit. Heel begrijpelijk, wanneer je geen fietser bent en nog nooit in een groep hebt gefietst. Maar dat moeten we niet hebben. Teamspirit voorop!  Gelukkig is er de gouden regel: Samen uit, samen thuis. Voor ons als team was er nu ook niet het doel om zoveel, zolang en zohard mogelijk te gaan, maar lekker samen een stuk fietsen in de groep, koffie met appeltaart en weer terug.  En zo geschiedde, een mooie rit, lekker ontspannen, samen op pad. Elkaar leren kennen, leren fietsen in een groep, taart gegeten, lekkere soep met broodjes na afloop en mooie plannen gemaakt voor een spinningmarathon! De kop is er af! It giet oan! Op naar mooie fietsdagen! Alice