❤ Team Fokje ❤

Samen naar de top!

 

"Mam, kunnen we niet een keer voor Fokje 'die berg' op of zo, voor het goede doel, is dat niet wat om dat met elkaar te doen?", zei mijn zoon Malik een keer tijdens het ziekbed van Fokje, toen we net wisten dat ze niet meer beter zou worden. Als Manon, mijn nichtje, ook een keer laat vallen dat ze dat graag die berg een keer wil bedwingen voor het goede doel dan begint er binnnen in wel iets te borrelen. Hoe mooi zou het zijn om dat met je naaste familie te doen?

Zullen we dan samen? Zullen we dan met elkaar? Voor haar? Jaaa... denk ik al voorzichtig.

Maar... is het dan niet zwaar? Is het dan niet ver weg? Kunnen de kinderen wel vrij van school? Kan ik wel vrij van mijn school? Wie gaan er mee? Wil iedereen wel mee? Kan ik het nog wel? Zoveel vragen en onzekerheden.

Daar waar een wil is is een weg. Met het doel in mijn hart en hoofd, vrij geregeld en meteen Manon en Marissa een berichtje gedaan. We kunnen! meteen enthousiaste reacties. En na een avondje brainstormen, vragen beantwoorden,  was daar dan ons team, Team Fokje!  JAAAA, WE GAAN!

Ik ben trots dat ik de captain mag zijn van dit team. Samen komen we boven, samen naar de top!

                                    

 

07/09/2022
14:08

Anoniem

Bekijk alle
  Bekijk alle
18/07/2022 | 16:28

Lek

Lekke band, heb ik echt nooit. Zelfs niet toen ik vanuit Meppel naar de Ventoux fietste. Niet één. Maar ja...wanneer je dan zonder tasje met reservespullen op paf gaat, is dat misschien vragen om problemen.  Vanuit onze caravan in Belt Schutsloot fietsen we naar Lemmer. Een heerlijke tocht van bijna 50km, daar even lunchen op 't terras en weer door.  Ik fiets achter Dick en denk weer even aan de tasjes, ook hij fietst zonder.  Als we maar niet lek rijden.  Misschien is in Lemmer een fietsenmaker. Die is er, maar dicht. Heerlijk geluncht aan het water daar en weer door.  Maar je voelt 'm al aankomen, na één stukje grindfietspad van nog geen kilometer...lek! Mijn achterband zo plat als een dubbeltje. Gestrand in Scherpenzeel...of all places. Ik kan je vertellen op maandagmiddag is daar helemaal niks te beleven. Ik zit hier bij een dichte friet en ijskraam, aan de grindweg. Da's pech.  Gelukkig heb ik een hele lieve vader die me wel wil ophalen. Dick wil heel graag nog even fietsen, dus hij gaat door.  En ik heb ineens even tijd. Tijd om te schrijven, tijd om te bezinnen. 2350 euro hebben we opgehaald met de spinningmarathon. Wow, dat komt even binnen, hebben we toch maar mooi weer gedaan! Trots op ons team! Ik weet zeker, als het kon, dat ze ook daarboven een feestje zouden vieren en ook trots zijn!