April 2018, de uroloog geeft de eerste signalen dat mijn prostaat niet goed is. Ik voel niets en het lijkt alsof het over iemand anders gaat. Ik blijf gewoon werken en fiets mijn rondjes van 100km en meer. In juni fiets ik de Alp d’Huez op en rijd na 6 km over de tekst “Voor papa, 4 het leven”. Dit is een paar weken eerder voor de Alp d’Huzes door iemand op de weg geschreven. Boem.. die kwam binnen, het gaat over mij dus…  Ik ben 7 km huilend naar de top gefietst en was mijn weerstand weg. Ik besefte dat het om mij gaat. Eenmaal thuis zeiden mijn vrouw en kinderen: “het is eindelijk tot je doorgedrongen hè pap.”

In juli is de echte diagnose en in augustus word ik geopereerd. Uitslag: uitzaaiingen in de lymfe klieren en een gleason waarde van 9. En incontinent. Vlak voor de operatie vraag ik de Uroloog: “volgend jaar juni staat de Mont Ventoux op het programma’, is dat haalbaar?”. Zijn antwoord: ”niets is onmogelijk”.  Voor mij betekent dit een mooie uitdaging. Direct na de operatie ga ik mijn conditie verbeteren en wandel na een maand ongeveer 7 km per dag. Ik verlies daarbij 3 dl urine en kom dan regelmatig met tranen in mijn ogen thuis, hoe moet dit verder??

Na 6 weken het fietsen weer opgepakt, mijn eerste rondje was 1 km. Na een maand zit ik weer op 25 km met mijn stadsfiets. En nagenoeg geen urineverlies.

In januari 2019 pak ik een andere uitdaging aan. Ik neem het heft in eigen hand en heb het lef en de moed om mijn levensstijl helemaal te veranderen onder begeleiding van een leefstijlcoach, ik houd de uroloog op de hoogte. Dat viel vies tegen… ik was een boterham met stroop en kaas eter, en ineens eet ik suiker-, lactose- en koolhydraatarm. Mijn wereld stond op zijn kop, gelukkig deed mijn vrouw mee met de avondmaaltijden. Zij is mijn rots waarop ik altijd mag steunen.   Pinterest was een belangrijke bron van koolhydraatarme recepten.  

Inmiddels ben ik weer begonnen met werken en wat erg helpt is het communiceren over hoe ik me voelde. Dat is aan de buitenkant niet goed te zien. Op slechte dagen waren er collega’s die werkzaamheden van me over namen.
In maart 2019 was mijn PSA 0,2 en ik besluit weer het heft in eigen hand te nemen door een Dry Fasting te doen. Dat wil zeggen 3 dagen niet eten en niet drinken. Daardoor leid jij je lichaam naar een overlevingssituatie en ruimt het lichaam alle niet goede cellen op en vervangt deze door nieuwe cellen (autofagie).  Een heftige vorm van vasten, maar door dit te doen, krijgt mijn mindset een boost. Ik heb weer vertrouwen in de toekomst. Mijn werkgever werkt hierbij mee door me in deze periode ziekteverlof te geven. Resultaat: de PSA daalt heel licht.

Ondertussen werk ik weer bijna fulltime en fiets ik weer grotere afstanden op mijn wielrenfiets. Mijn fietsmaten moeten me regelmatig even een duwtje geven als het tempo wat hoger wordt. Door de Dry Fasting hebben mijn spieren een flinke klap gekregen. Maar voor deze duwtjes ben ik dankbaar, ik voel me goed en best sterk. In juni 2019 beklim ik de Mont Ventoux, 10 maanden na de operatie en 4 maanden na mijn switch naar een koolhydraat arme levenswijze. Wauw, wat ben ik trots, ik heb het gefixed!!

Ik heb daarna ook nog andere therapieën gevolgd, zoals meditatie, ademhalingstherapie ter verwerking van onverwerkte gebeurtenissen en de Wim Hof methode.
Dan komt Corona en ik laat me vaccineren, in mei 2022 stijgt mijn PSA naar meer dan 50. Mijn vrouw en ik zijn op vakantie en ik word neerslachtig. Ik heb zoveel gedaan en toch stijgt de PSA-waarde. Ik wil niet alleen aan de hand van mijn uroloog lopen en daarom besluit ik weer een Dry Fasting te doen, in drie maanden tijd twee keer. Ook deze keer merk ik een hele positieve impuls van mijn mindset, ik neem het heft weer in eigen hand. Helaas zonder resultaat, maar ik doe weer iets. Deze vorm van vasten doe ik niet meer.
Direct daarna krijg ik Zoladex, een hormoontherapie, omdat de PSA al boven de 55 is. Ik heb echter geen last van bijwerkingen. Volgens mijn uroloog gebeurt dit maar bij slechts 1% van de mannen. En ik heb dat aan mezelf te danken doordat ik mijn levensstijl heb omgegooid.
Ik mag ook lezingen houden in het Toon Hermanshuis voor lotgenoten. Ook ben ik regelmatig geïnterviewd en heb mensen mogen inspireren om een deel van mijn levensstijl over te nemen.

De Zoladex zorgt wel voor verminderde energie en minder spieropbouw. De verminderde energie en mijn werk als controller botsen en zorgen er ervoor dat ik in 2023 een burn-out krijg. Op dat moment weet ik het zeker, ik moet stoppen met werken. Dat de kanker mijn werk heeft afgepakt was moeilijk te verwerken, maar doorgaan is geen optie. Met een lichaamsgerichte therapie krijg ik mezelf toch weer op de rit. Op 22 augustus 2024 neem ik afscheid van het werk en kom vervolgens in een rouwfase. Na ongeveer een half jaar lukt het me steeds beter om het werk achter me laten en samen met mijn vrouw leuke dingen ondernemen. We gaan regelmatig met de caravan op vakantie. Ik ben vrijwilliger bij een poppodium en natuurmonumenten. En zit ik bij 2 zangkoren en een fietsclub.

Ik word eind 2024 door een kennis gewezen op het boek “Radicale Remissie”, mijn eerste reactie was “pff, weer een boek over kanker lezen, dan moet ik mijn leven weer aanpassen…”. Ik heb het toch gedaan, het is een boek waarin mensen geïnterviewd worden die ongeneeslijk uit het ziekenhuis worden ontslagen en die later genezen zijn van kanker of de kanker minder is geworden. Er zijn diverse redenen voor hun genezing, uiteraard is voeding is er een van, maar spiritualiteit. Ik stop met zuivel eten en beperk alcohol tot een minimum. In maart 2026 volg ik een retreat in Rolduc te Kerkrade waar ik met meditatie en energieën in aanraking kom die ik eerder nooit heb ervaren. Wat het me brengt weet ik niet, maar ik geloof in het lichamelijke genezingsproces en de energetische krachten. Dat dit nu op mijn pad komt, heeft een reden. Ik geloof niet in toeval.

In 2025 heb ik met Groot Verzet tegen Kaker de Mont Ventoux zowel wandelend als fietsend bedwongen. Ik wil mensen laten zien dat als wat je kunt als je ergens in gelooft ondanks het feit dat je uitgezaaide kanker hebt. En ik besef me ook dat ik geluk heb, twee vrienden van me zijn in 2025 overleden aan kanker. Ze hadden een relatief korte tijd tussen diagnose en overlijden. Ik heb in mijn Mont Ventoux avontuur daarom 30 steentjes, circa 3 kg) meegenomen met de namen van lotgenoten erop, uiteraard ook deze twee vrienden. Deze heb ik op de Mont Ventoux neergelegd. Ook in 2026 neem ik weer deel aan Groot Verzet tegen Kanker met het Team Toon naar de Top 2.0.  

Mensen vragen me regelmatig of ze mijn hele levensstijl moeten overnemen. Mijn antwoord is dan: “nee, zeker niet. Maar geniet meer van momenten, ga meer bewegen, geniet van de zon op je gezicht of het ontluiken van de natuur. Dat zorgt al voor een betere mindset. Je geneest er niet door, maar je zorgt wel dat je een langer, beter leven met de kanker hebt.”

Die positieve mindset maakt verschil. Ben niet bang om je levenswijze (deels) aan te passen. Het getuigt van moed en lef en je hebt er doorzettingsvermogen voor nodig. Maar je gaat je er fysiek en mentaal beter door voelen. Dat gun ik iedereen!!!