Al een paar jaar speelde ik met de gedachte om eens mee te doen met GVTK, maar de timing was nooit handig zo aan t begin van het schooljaar (ik werk in het basisonderwijs) en ik vond ook dat ik daar niet echt bij hoorde. Ik ken helaas genoeg mensen die te maken hebben gehad met kanker maar tot op heden niet in mijn innercircle. Toen ik opkrabbelde van een burn-out besloot ik mijn bezwaren overboord te gooien, ik kon t ook omdraaien: door mee te doen en daarmee geld in te zamelen voor onderzoek om kanker te bestrijden, kan ik hopelijk in die luxe positie blijven dat ik geen dierbaren hoef te verliezen aan deze ziekte omdat er door dat onderzoek steeds meer en betere behandelmethoden komen.

Naarmate september dichterbij kwam, kwamen ook de twijfels. Omdat ik zo graag alleen wandel zag ik op tegen de massa van dit wandelavontuur. Maar ik had ja gezegd en omdat ik met manlief, dochter en een heel goede vriendin van haar een team had gevormd, had ik er ook wèl zin in om naar Zuid-Frankrijk af te reizen en deze week samen te beleven.

Toen we rijdend naar Montbrun in de verte de Mont Ventoux voor t eerst zagen, voelde ik aan alles hoe speciaal t was om hier te zijn en mee te doen. In t dorpje kwamen we overal mensen tegen van wie je om de een of andere reden meteen wist dat zij ook meededen met GVTK. We verbleven vlak bij het evenemententerrein en zagen hoe alles werd opgebouwd, de inzet van al die vrijwilligers die er de schouders onder zetten en de fijne sfeer van saamhorigheid die er heerste.

Donderdagochtend was t zo ver. Vroeg opgestaan en samen ontbeten, nog even een vlogje maken voor de kinderen van mijn klas en toen op pad naar Sault voor de start. Ik krijg nog kippenvel als ik daar aan denk: al die wandelaars in datzelfde tenue, het hart gemaakt van een slinger hartjes met namen van kinderen die aan kanker overleden zijn, het lied van Ashmini, maar ook de minuut stilte. En toen….op weg! Al na een paar kilometers waren de wandelaars verspreid en zelfs aan t begin ervoer ik niet die massa waar ik huiverig voor was. Aan de kant overal mensen die ons aanmoedigden en omdat ze mijn naam lazen en riepen voelde het echt als speciaal voor mij, terwijl ik die mensen helemaal niet kende. Onderweg mooie gesprekken met andere wandelaars waarmee ik een stukje opliep. Auto’s die langsreden met harde muziek, wat een support, nooit geweten hoe gaaf dit voelt!

Vanaf Chalet Reynard werd t pittig, het werd ineens veel steiler, de beplanting verdween en t werd steeds mistiger en kouder. In mijn gedachten de mededeling van de avond ervoor, de kans op onweer en dan moesten we geëvacueerd worden en zou ik de finish misschien niet mogen halen. Ik was al zo ver en ik wilde persé zelf naar de top lopen! Bewondering trouwens voor de mensen bij de laatste verzorgingspost, het moet voor hen ook echt heel koud geweest zijn maar ze bleven iedereen enthousiast aanmoedigen. Vanaf dat eind voelde t ook wel bar en boos, en toen we de top eindelijk bereikten zagen we echt geen hand meer voor ogen. Maar wat een onthaal, wat een ontlading en wat een trots!!! Toen we terug gebracht werden naar Chalet Reynard en daarna weer naar Sault, had ik pas echt in de gaten hoe ver we hadden gelopen.

De volgende dag was t weer stralend helder weer en zijn we met de auto naar de top gereden om de fietsers aan te moedigen en binnen te halen. We wisten nu hoe het moest, dus radio keihard aan en hangend vanuit het raampje zoveel mogelijk mensen aanmoedigen. En ook dit was prachtig om mee te maken: zien hoe de fietsers aankwamen en hen toejuichen. Voor iedereen was er een speciaal moment van aandacht bij het omhangen van de medaille, zo waardevol en soms emotioneel. En we konden natuurlijk zien hoe t er daar boven uitzag, indrukwekkend!

Voor mij was het een ervaring om niet meer te vergeten, en ik weet zeker dat dit niet de laatste keer is geweest!